ZUBIXA

Gure ondarearen defentsan

Ondare monumentala ez da iraganeko egitekoa, baizik eta gure arbasoekiko eta gure etorkizunarekiko konpromiso saihestezina.

Eraikin historiko bakoitzak, harri bakoitzak, herri baten oroimen kolektiboa eta mundua ulertzeko modu berezia gordetzen ditu. Haiek zaintzea ez da izoztuta uztea, bizirik irautea baizik: arnasa hartzen jarrai dezaten, gure orainarekin solasean aritu daitezen eta etorkizuneko belaunaldiei lagun egin diezaieten.

Oñatik erreferente izan beharko luke historia eta bizitzaren arteko elkarbizitza horretan. Unibertsitatea, San Migel, Bidaurretako Santa Klara, jauregiak, dorretxeak eta baserriak ez dira monumentu hutsak: nortasun partekatu baten lekuko dira, artez, fedeez eta jakintzaz ehundutako sare bizia, oraindik ere beren hormetan taupaka dirauena.
Hala ere, gaur miresten dugun edertasuna, pixkanaka desagertzen ari dena, jaso dugun ondarea arduraz zaintzeko dugun etengabeko konpromisoaren araberakoa da. Kontserbazioa, arkitekto Gabriel Ruizek zenbaki honetan gogorarazten duen bezala, ez da inprobisatzen: zaintza iraunkorra, ekintza erabakigarria eta erakundeen zein herritarren arteko lankidetza sendoa eskatzen ditu.

Oñati zaintzea, gure izaeraren funtsezko zati bat zaintzea da. Ez dago etorkizunik sustrairik gabe, ezta aurrerapenik oroimenik gabe ere. Eta gure ondareari buruz hartzen dugun erabaki bakoitzean, interes eta arduraz egindako keinu bakoitzean, berritzen da iraganaren eraikitzaileen eta haren biziraupenaren ardura dugunon arteko hitzarmen isil hura.

Horregatik, premiazkoa da gure erakundeek erabakitasunez sustatzea ondarearen zaintza eta herritarren artean iraganarekiko errespetua bultzatzea —etorkizunaren parte ere bada, azken finean, iragan hori—. Izan ere, beharrezko erreakzioak iritsi bitartean, gure ondarea urratsez urrats hondatzen ari da, eta harekin batera, gure nortasun kolektiboaren ordezkaezin den zati bat ere galbidean doa.